Drzeworyt
Drzeworyt jest najstarszą techniką graficzną użytkowaną przez człowieka. Należy do technik druku wypukłego. To także sposób powielania materiałów. Aby tego dokonać, należało obrazek bądź tekst umieścić na drewnianej desce. Potem wycinano tło, aby pozostało białe na odbitce. Wypukłe miejsca zapełniano drukiem po nałożeniu na nie farbę. Można to było wykonać nawet bez prasy drukarskiej, używając po prostu siły i dociskając klocek do papieru. Początkowo zamiast papieru wykorzystywano skóry i papirus, a także wypalaną glinę, jednak nie należały one do zbyt dobrych nośników informacji ze względu na swoją kruchość. Techniką ta posługiwano się już średniowieczu. Drzeworyt rozpowszechnił się przede wszystkim w Chinach, gdzie odbijano wiele ilustracji i tekstów artystycznych tą metodą już w V wieku. Wraz z rozwojem pisma i coraz większą dostępnością do papieru drzeworyt upowszechniał się. Sam drzeworyt ze względu na klocek i sposób wycinania dzieli się na rodzaje: wzdłużony i poprzeczny. Ten pierwszy cięty jest wzdłuż pnia, dzięki czemu słoje biegną równolegle do krawędzi. Drugi cięty jest w poprzek pnia; składają się na niego małe, posklejane klocki. Drzeworytu używano już w starożytności, gdy odbijano dokumenty za pomocą stempla. Najstarszym zabytkiem tego typu są tkaniny koptyjskie z VI wieku. Właśnie tą metodą drukowano książki przed wynalezieniem czcionki drukarskiej. Odbywało się to poprzez wyrycie w drewnianym klocki całej strony często wraz z ilustracją. Wydawano tak kalendarze, ilustracje czy karty do gry. Następnie szeroko wykorzystywany był do gazet i periodyków, a także reprodukcji dzieł malarskich.